Jak rozpoznać wypalenie zawodowe? Czy wybrana w młodości ścieżka edukacyjna powinna determinować całe życie zawodowe? Czy pieniądze to wystarczająca motywacja w pracy? Na te i wiele innych pytań odpowiada dr Ewa Woydyłło.
64 proc. Polek i Polaków przyznało – w zeszłorocznym badaniu prof. Dominiki Maison z Wydziału Psychologii UW, przeprowadzonym na ogólnopolskim panelu badawczym Ariadna – że doświadcza lub doświadczyło wypalenia zawodowego. O tym, jak je rozpoznać i jak można mu przeciwdziałać oraz w jaki sposób budować ścieżkę kariery, dbając o dobrostan psychiczny – w podcaście Instytutu Badań Edukacyjnych – Państwowego Instytutu Badawczego „Po pierwsze, umiejętności. Podcast o tym, jak być na czasie” (microcredentials.pl; YouTube; Spotify) – Łukasz Grass rozmawia z dr Ewą Woydyłło, psycholożką, terapeutką uzależnień i autorką książek.
Najpierw musisz zbudować siebie
Doktor Ewa Woydyłło opisuje wypalenie zawodowe jako przewlekłe zmęczenie, którego nie niweluje odpoczynek. Jednocześnie proporcja pomiędzy satysfakcją i radością z pracy a wkładanym w nią wysiłkiem jest zachwiana. Powinno ich być mniej więcej po równo. Osoba doświadczająca wypalenia popada w stan apatii, nie interesuje się tym, co dzieje się u jej bliskich i traci umiejętność cieszenia się czymkolwiek.
Jednym z najważniejszych czynników pozwalających uniknąć wypalenia zawodowego jest – zdaniem dr Woydyłło – zbudowanie siebie: „Najpierw masz zbudować siebie, po to, żeby cokolwiek robić dla świata. To znaczy zbudować poczucie, że codziennie, każdego dnia nie musisz specjalnie czekać na nadzwyczajną okazję, tylko zamykając wieczorem oczy przed snem możesz powiedzieć – ale jestem super”.
Równie istotne jest poczucie sensu wykonywanej pracy oraz posiadanie sprawczości. Jest to ściśle powiązane z indywidualnym systemem wartości każdej osoby. Jeżeli sam fakt posiadania pracy i to, że przynosi ona dochód, jest cenny, to satysfakcja może płynąć już z tej świadomości.
Gdy praca przestaje być satysfakcjonująca
Odpowiedzią na zaobserwowane symptomy wypalenia zawodowego powinna być interwencja i sprawdzenie, co można zrobić w danej sytuacji.
– Czasem można zmienić natężenie obowiązków, czasem bardziej skuteczna okaże się zmiana profilu zajęć, np. zawodu czy stanowiska. Warto tu wspomnieć o tym, że na przestrzeni lat zmieniamy się nie tylko my sami, lecz także to, co przynosi nam satysfakcję. Z czasem może okazać się, że praca, którą zaczynaliśmy jako młodzi ludzie z poczuciem misji, przestaje nas satysfakcjonować, bo im jesteśmy starsi, tym bardziej liczy się dla nas wysokość zarobków czy możliwość awansu, a w danym zawodzie osiągnięcie tego jest niemożliwe, albo sama radość z pracy marzeń okazuje się nie tak duża, jak oczekiwaliśmy – tłumaczy dr Woydyłło.
Narzędziem, które może okazać się bezcenne w konsekwentnym budowaniu kariery na własnych zasadach oraz w zgodzie z własnymi potrzebami, są mikropoświadczenia.
– Raz zrealizowana formalna ścieżka edukacji nie jest już odpowiedzią na oczekiwania rynku pracy, a często też nasze własne – mówi Michał Nowakowski, lider projektu „Mikropoświadczenia – pilotaż projektu wspierającego uczenie się przez całe życie”.
– W Instytucie Badań Edukacyjnych – Państwowym Instytucie Badawczym realizujemy kompleksowy projekt dotyczący mikropoświadczeń, który wpisuje się w ideę lifelong learning, a tym samym ułatwia elastyczne zarządzanie pracą zawodową przez całe życie.
Mikropoświadczenie to cyfrowy certyfikat potwierdzający zdobycie określonych umiejętności. Jest efektem ukończenia krótkich form uczenia się, np. kursów i szkoleń. Przyznawane przez uprawnionego wydawcę zgodnie z precyzyjnymi standardami zapewniającymi wysoką jakość i wiarygodność.
Rozmowa z dr Ewą Woydyłło dostępna jest na: microcredentials.pl, YouTube i Spotify.
***
Podcast „Po pierwsze, umiejętności. Podcast o tym, jak być na czasie” realizowany jest w ramach projektu „Mikropoświadczenia – pilotaż nowego rozwiązania wspierającego uczenie się przez całe życie”, który jest finansowany z Funduszy Europejskich dla Rozwoju Społecznego (FERS). #FunduszeUE
